Zacząć należy od tego, że każdy z małżonków może żądać aby Sąd rozwiązał małżeństwo przez rozwód, jeżeli między małżonkami nastąpił zupełny i trwały rozkład pożycia (art. 56 § 1 Kodeksu Rodzinnego i Opiekuńczego).

Zupełny rozkład pożycia oznacza zerwanie wszelkich więzi duchowych, fizycznych i materialnych, łączących małżonków.

Co to oznacza w praktyce? Z zupełnym i trwałym rozkładem pożycia mamy do czynienia w szczególności kiedy małżonkowie mieszkają oddzielnie, lub nawet wspólnie, ale pozostając w faktycznej separacji, nie prowadzą wspólnego gospodarstwa domowego, nie utrzymują kontaktów fizycznych, ustały pomiędzy nimi więzi duchowe, uczuciowe  i jednocześnie nie ma żadnych widoków na przyszłość, by ta sytuacja uległa zmianie. 

Kiedy jednak pomimo zupełnego i trwałego rozkładu pożycia rozwód nie będzie jednak dopuszczalny? Otóż wtedy, kiedy na skutek rozwodu miałoby ucierpieć dobro wspólnych małoletnich dzieci małżonków bądź jeżeli z innych względów orzeczenie rozwodu byłoby sprzeczne z zasadami współżycia społecznego.

Warto także zaznaczyć, że rozwód nie będzie także dopuszczalny, jeżeli zażąda go małżonek wyłącznie winny rozkładu pożycia, chyba że drugi małżonek wyrazi zgodę na rozwód albo że odmowa jego zgody na rozwód jest w danych okolicznościach sprzeczna z zasadami współżycia społecznego.